เช้าไปวัด วันนี้เราไม่ค่อยปกติ รู้สึกตัวร้อนๆมากกว่าปกติ แต่ไม่มีอะไร อาจสังเกตุตัวเองมากเกินไปหน่อย เช้าไปซื้อดอกไม้มาบูชาหน้าพระใหญ่ คุณนายแป้ด มาถวายอาหารเพล เราสั่งอาหารจากร้าน...มาถวายเช่นกัน บ่ายออกข้อสอบ lab
คืนนี้ลูกศิษย์รุ่นโบราณโทรมาหลายเรื่อง ฟังจบต้องวาง นี่ล่ะที่ว่าหากเรารับรู้มากเหมือนรับเอาขยะพิษมาใส่ตัว ต้องรีบหาทางชำระล้างออกไปโดยเร็ว ไม่งั้นสุขภาพจิตเสีย โลกของคนนี่ช่างวุ่นวายไม่จบสิ้นจริงๆ กิเลสแตกต่างกันไปตามกรรม คณบดีคนใหม่เรายังไม่เคยได้ยินคำสรรเสริญจากใครเลย ใครที่มาเล่าก็จะพูดแบบเดียวกันคือคำว่า "แกเปลี่ยนไปมากจริงๆ" หรือไม่ก็ "ไม่น่าเชื่อเลย" เราเองไม่คิดเช่นนั้น คนที่รู้ดีที่สุดคงเป็นพี่แดง ที่เสียชีวิตไปแล้ว
...สำหรับเราแล้วแกเป็นคนน่าสงสารต้องเก็บซ่อนตัวตน อดทนอดกลั้น เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการเป็นสิบปี ...และอีกเป็นสิบปีเช่นกันที่ความพยายามให้ได้มาซึ่งสิ่งที่คนส่วนมากปรารถนา แต่สิ่งนี้แกไม่ได้ เราเคยคิดหลายครั้งในอดีตว่า ทำไม ? แต่ไม่นานมานี้เรามีคำตอบที่แน่ชัด จึงไม่แปลกใจ ไม่มีใครหนีกรรมที่ตัวเองก่อได้ เหมือนที่มีคนเคยพูดไว้ว่า "หลอกใครทั้งโลกหลอกได้ แต่หลอกตัวเองไม่ได้" มันฝังแน่นติดในจิตสำนึกเขาเอง มีชีวิตที่น่าสงสาร กรรมก็เกาะแน่น บางครั้งเราเคยมองเขาว่าวันหนึ่งเขาจะรู้ตัว สำนึก ละอาย และกลับมาทำในสิ่งที่ดี ถูกต้อง เป็นครู เหมือนที่แกเคยฝันไว้ แม้ว่าฝันนั้นจะหลอกตัวเองไว้หรือไม่ก็ตาม แต่ความรู้สึกดีๆที่เราเคยมีต่อเขาคือ เขาเคยเป็นครูที่ดี และเรายังคงอยากให้เขาเป็นครูที่ดี เอ!! ว่าแต่เรากำลังฝันหรือเปล่า หุหุ
